ਤਾਜਾ ਖ਼ਬਰਾਂ


ਕਿਸਾਨ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਮੇਟੀ ਵਲੋਂ ਐੱਸ. ਡੀ. ਐੱਮ. ਦਫ਼ਤਰ ਸ਼ਾਹਕੋਟ ਮੂਹਰੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਧਰਨਾ
. . .  6 minutes ago
ਸ਼ਾਹਕੋਟ, 17 ਫਰਵਰੀ (ਸਚਦੇਵਾ)- ਕਿਸਾਨ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਮੇਟੀ ਪੰਜਾਬ ਵਲੋਂ ਸੂਬਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸਤਨਾਮ ਸਿੰਘ ਪੰਨੂੰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਕਿਸਾਨਾਂ ਅਤੇ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਐੱਸ. ਡੀ. ਐੱਮ. ਦਫ਼ਤਰ ਸ਼ਾਹਕੋਟ...
ਸ਼ਾਹੀਨ ਬਾਗ਼ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਕਾਰੀਆਂ ਦਾ ਪੱਖ ਜਾਣਨ ਲਈ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਨੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਵਾਰਤਾਕਾਰ
. . .  13 minutes ago
ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ, 17 ਫਰਵਰੀ- ਨਾਗਰਿਕਤਾ ਸੋਧ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਸ਼ਾਹੀਨ ਬਾਗ਼ 'ਚ ਪਿਛਲੇ ਦੋ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਜਾਰੀ...
ਨੀਲੇ ਕਾਰਡ ਕੱਟੇ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਸ੍ਰੀ ਮੁਕਤਸਰ ਸਾਹਿਬ 'ਚ ਰੋਹ ਭਰਪੂਰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ
. . .  15 minutes ago
ਸ੍ਰੀ ਮੁਕਤਸਰ ਸਾਹਿਬ, 17 ਫਰਵਰੀ (ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਢਿੱਲੋਂ)- ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਆਟਾ-ਦਾਲ ਸਕੀਮ ਤਹਿਤ ਬਣਾਏ ਨੀਲੇ ਕਾਰਡ ਪੰਜਾਬ ਭਰ 'ਚ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ 'ਚ ਕੱਟੇ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ 'ਚ ਰੋਸ ਪਾਇਆ ਜਾ...
ਲੌਂਗੋਵਾਲ ਹਾਦਸੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰਕਤ 'ਚ ਆਇਆ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ, ਸੂਬੇ ਭਰ 'ਚ ਮੁਹਿੰਮ ਚਲਾ ਕੇ ਸਕੂਲ ਬੱਸਾਂ ਦੀ ਕੀਤੀ ਚੈਕਿੰਗ
. . .  21 minutes ago
ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ, 17 (ਅ. ਬ.)- ਬੀਤੇ ਦਿਨੀਂ ਸੰਗਰੂਰ ਦੇ ਲੌਂਗੋਵਾਲ 'ਚ ਵਾਪਰੇ ਸਕੂਲ ਵੈਨ ਹਾਦਸੇ 'ਚ ਚਾਰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੱਜ ਪੁਲਿਸ ਅਤੇ ਸਿਵਲ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਕੈਪਟਨ ਅਮਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦੇ...
ਟਰੱਕ ਅਤੇ ਕਾਰ ਵਿਚਾਲੇ ਹੋਈ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਟੱਕਰ 'ਚ 2 ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਮੌਤ, ਦੋ ਗੰਭੀਰ ਜ਼ਖ਼ਮੀ
. . .  56 minutes ago
ਪਾਤੜਾਂ, 17 ਫਰਵਰੀ (ਗੁਰਇਕਬਾਲ ਸਿੰਘ ਖ਼ਾਲਸਾ)- ਬੀਤੀ ਦੇਰ ਰਾਤ ਇੱਥੇ ਕੌਮੀ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਇੱਕ ਕਾਰ ਅਤੇ ਟਰੱਕ ਵਿਚਾਲੇ ਹੋਈ ਟੱਕਰ 'ਚ ਦੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਜਦਕਿ ਦੋ ਹੋਰ ਗੰਭੀਰ ਰੂਪ 'ਚ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ...
ਵੈਨ ਹਾਦਸੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲੌਂਗੋਵਾਲ ਦੇ ਨਿੱਜੀ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿਚ ਛਾਇਆ ਸੰਨਾਟਾ, ਸਕੂਲ ਬੱਸਾਂ ਹੋਈਆਂ ਅਲੋਪ
. . .  54 minutes ago
ਲੌਂਗੋਵਾਲ, 17 ਫਰਵਰੀ (ਸ.ਸ.ਖੰਨਾ,ਵਿਨੋਦ) - ਬੀਤੇ ਦਿਨੀਂ ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਸਕੂਲ ਦੀ ਵੈਨ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲੱਗਣ ਕਾਰਨ ਚਾਰ ਮਾਸੂਮ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਕਸਬਾ ਲੌਂਗੋਵਾਲ ...
ਨਿਰਭੈਆ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਦਿੱਲੀ ਦੀ ਪਟਿਆਲਾ ਹਾਊਸ ਕੋਰਟ 'ਚ ਸੁਣਵਾਈ ਜਾਰੀ
. . .  about 1 hour ago
ਫ਼ਿਰੋਜ਼ਪੁਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਯੂਥ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਉਪ ਪ੍ਰਧਾਨ ਰਾਕੇਸ਼ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਮੁੱਢਲੀ ਮੈਂਬਰਸ਼ਿਪ ਤੋਂ ਦਿੱਤਾ ਅਸਤੀਫ਼ਾ
. . .  about 1 hour ago
ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ, 17 ਫਰਵਰੀ (ਵਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਮਾਨ)- ਫ਼ਿਰੋਜ਼ਪੁਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਯੂਥ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਉਪ ਪ੍ਰਧਾਨ ਰਾਜੇਸ਼ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਅਹੁਦੇ ਅਤੇ ਕਾਂਗਰਸ ਦੀ ਮੁੱਢਲੀ ਮੈਂਬਰਸ਼ਿਪ ਤੋਂ ਅਸਤੀਫ਼ਾ ਦੇ...
ਸ਼ਾਹੀਨ ਬਾਗ ਦੇ ਮੁੱਦੇ 'ਤੇ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ 'ਚ ਸੁਣਵਾਈ ਸ਼ੁਰੂ
. . .  about 1 hour ago
ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਤੋਂ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਕਬਜ਼ਾ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਸੁਖਦੇਵ ਢੀਂਡਸਾ ਦਾ ਦੇਵਾਂਗਾ ਸਾਥ- ਰਾਮੂਵਾਲੀਆ
. . .  about 1 hour ago
ਬਰਨਾਲਾ, 17 ਫਰਵਰੀ (ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਲਾਡੀ)- ਲੋਕ ਭਲਾਈ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਮੁੜ ਸੁਰਜੀਤੀ ਲਈ ਅੱਜ ਬਰਨਾਲਾ ਵਿਖੇ ਪਾਰਟੀ ਵਰਕਰਾਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਗਈ ਇੱਕ ਮੀਟਿੰਗ ਦੌਰਾਨ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦਿਆਂ...
ਹੋਰ ਖ਼ਬਰਾਂ..

ਲੋਕ ਮੰਚ

ਮਿਹਨਤੀ ਅਤੇ ਉੱਦਮੀ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ

ਲਗਪਗ ਇਕ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹਾਲਾਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਥਿਤੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜ਼ਿਹਨ ਵਿਚ ਇਹ ਧਾਰਨਾ ਘਰ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦਾ ਉਹ ਮਾਹੌਲ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਜੋ ਕਿ ਬੱਚੇ ਲਈ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰਦੇ ਪੁੱਜਦੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਅਤੇ ਨੌਕਰੀਪੇਸ਼ਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਅਕਸਰ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਪੜ੍ਹਨੇ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਹੁਣ ਵੀ ਇਹੀ ਰੀਤ ਤੁਰੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਕੁ ਕਾਰਨ ਇਹ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਰੁਤਬੇ ਦੇ ਮੁਤਾਬਿਕ ਅਸੀਂ ਇਹੀ ਸੋਚ ਅਪਣਾ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਰਕਾਰੀ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨਾਲੋਂ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਉੱਤਮ ਹਨ। ਇਸ ਸਭ ਲਈ ਕਈ ਕਾਰਨ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹਨ ਕੋਈ ਇਕ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਮਾਪੇ 'ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲਾਂ' ਤੋਂ ਦੂਰ ਭੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਖ਼ੁਦ 'ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲਾਂ' ਵਿਚੋਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਵੱਡੀਆਂ ਨੌਕਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਮਾਪੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਕੰਨੀ ਕਤਰਾਉਣ ਲੱਗ ਗਏ। ਇਸ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਇਕ ਧਿਰ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਆਪਣੇ ਉਜਵਲ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਕਿਤੇ ਨਾ ਕਿਤੇ ਕੋਈ ਇਕ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਂ ਸੰਸਥਾ ਵਿਚ ਕਮੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੋਹਰ ਸਭ 'ਤੇ ਹੀ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਕੁ ਅਵਿਕਸਿਤ ਜਾਂ ਪਛੜੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿਚ ਸਹਲੂਤਾਂ ਦੀ ਕਮੀ ਨੇ ਇਹ ਧਾਰਨਾ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਕਿ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਹਰਗਿਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸਭ ਥਾਂ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਮਾਹੌਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਨਿਪੁੰਨ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਗਨ ਦੀ ਕਮੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਤਿਹਾਸ ਗਵਾਹ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਜ਼ਟਿਡ ਅਫ਼ਸਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਸਰਕਾਰੀ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਪੜ੍ਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਖ਼ੁਦ ਵੀ, ਜੋ ਕਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਹੁਦਿਆਂ ਤੇ ਬਿਰਾਜਮਾਨ ਹਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਭਵਿੱਖ ਸਵਾਰੀ ਬੈਠੇ ਹਾਂ। ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲਾਂ ਦੀ ਤਾਲੀਮ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਮਿਹਨਤ, ਹਲੀਮੀ, ਨਿਮਰਤਾ ਸਿਖਾਈ ਹੈ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਹੋਣਾ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ। ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਦਿਖਾਵੇਬਾਜ਼ੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ। ਜ਼ਿਕਰਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਅਜੋਕੇ ਦੌਰ ਵਿਚ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲਾਂ ਦੇ ਸਿੱਖਿਆ ਪੱਧਰ ਵਿਚ ਸ਼ਲਾਘਾਯੋਗ ਵਿਕਾਸ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਰਕਾਰੀ ਅਧਿਆਪਕ ਉੱਦਮੀ, ਮਿਹਨਤੀ ਅਤੇ ਅਗਾਂਹਵਧੂ ਸੋਚ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ। ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਸੀਨੀਅਰ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੇ ਤਜਰਬੇ, ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਮਾਰਗ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਨਵੀਂ ਊਰਜਾ ਅਤੇ ਸੋਝੀ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰ ਕੇ ਵਿੱਦਿਆ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਬਣਦਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਨਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉੱਚ-ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਸਦਕਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅਧਿਆਪਨ ਦੇ ਰੋਚਕ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਢੰਗ ਹਨ। ਦੂਜੀ ਗੱਲ ਇਹ ਕਿ ਹੁਣ ਸਾਰੀ ਪੜ੍ਹਾਈ 'ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਬੇਸਡ' ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਪ੍ਰੈਕਟੀਕਲ ਕੰਮ ਅਤੇ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਹਰ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹਨ, ਇਹ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਹਰ ਹਾਲ ਵਿਚ ਪੂਰੇ ਕਰਨੇ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਾਰਜ ਵਿਚ ਕੋਤਾਹੀ ਨਹੀਂ ਵਰਤ ਸਕਦਾ। ਸੋ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਜਜ਼ਬਾ ਸਦਾ ਲਈ ਬਣੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਲੋੜ ਹੈ ਪਹਿਲਕਦਮੀ ਦੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਉੱਦਮ ਕਰਾਂਗੇ ਤਾਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਹੀ ਇਸ ਨਵੀਂ ਪਿਰਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਨਾਲ ਹੀ ਇਕ ਗੱਲ ਹੋਰ ਹੈ ਕਿ ਸਹੂਲਤਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਅਸੀਂ ਦਾਨ ਫ਼ੰਡ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਾਹੌਲ ਵਿਚ ਹੋਰ ਵੀ ਸੁਧਾਰ ਆਵੇਗਾ। ਜੇਕਰ ਸਾਰੇ ਹੀ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਤਾਂ ਵਿਕਾਸ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਪਰ ਲੋੜ ਹੈ ਬਸ ਇਕ ਉਪਰਾਲੇ ਦੀ।

-ਸਸ ਅਧਿਆਪਕਾ, ਸਸਸ ਸਕੂਲ ਰੱਲੀ (ਮਾਨਸਾ)।


ਖ਼ਬਰ ਸ਼ੇਅਰ ਕਰੋ

ਇਕ ਬੱਚੇ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਅੰਦਰ ਹੁੰਦੇ ਅੱਤਿਆਚਾਰਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਕਹਾਣੀ

ਪਟਿਆਲਾ ਦੇ ਇਕ ਸਕੂਲ ਵਿਖੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਅਚਾਨਕ ਬੋਲਣ ਦੇ ਇਕ ਵਿਸ਼ੇ 'ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ-ਦਾਦੀ ਜੀ ਦਾ ਆਪ ਦੇ ਘਰ ਅੰਦਰ ਸਤਿਕਾਰ' 'ਤੇ ਭਾਸ਼ਨ ਮੁਕਾਬਲੇ ਕਰਵਾਏ ਗਏ। ਬੱਚੇ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਆਉਂਦੇ ਰਹੇ ਰਟਿਆ ਰਟਾਇਆ ਭਾਸ਼ਨ ਦਿੰਦੇ ਰਹੇ। ਅੰਤ ਵਿਚ ਇਕ 12 ਕੁ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਲੜਕਾ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਬੋਲਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਜਿਥੇ ਕਈਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਥਰੂ ਆ ਗਏ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਆਇਆ। ਬੱਚੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦਿਮਾਗ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਕੇ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਤਿਆਰ ਕਰ ਕੇ ਜਾਂ ਘਰ-ਸੀਨ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਸਾਂਝੇ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਘਰ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਮਾਂ ਹਨ। ਪਰ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਪਰ ਦੇ ਇਕ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਬੰਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਮੰਮੀ ਅਤੇ ਪਾਪਾ ਅਕਸਰ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾ ਯਾਨੀ ਦਾਦਾ ਜੀ ਅਤੇ ਦਾਦੀ ਜੀ ਨੂੰ ਗੰਦੀਆਂ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕੱਢਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਦੋ-ਦੋ ਰੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਇਕ-ਇਕ ਕੱਪ ਚਾਹ ਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਸਾਡੇ ਘਰ ਸਫ਼ਾਈ ਕਰਨ ਆਉਂਦੀ ਅੰਟੀ ਦੇ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਦਾਦਾ ਜਾਂ ਦਾਦੀ ਹੋਰ ਰੋਟੀ ਜਾਂ ਚਾਹ ਮੰਗਣ ਤਾਂ ਮੰਮੀ ਪਾਪਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਡਾਂਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਦ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪਰਾਂਠੇ, ਦਹੀ, ਮੱਖਣ ਤੇ ਦੁੱਧ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋ-ਦੋ ਰੋਟੀਆਂ, ਇਕ-ਇਕ ਛੋਟੀ ਕਟੋਰੀ ਦਾਲ ਜਾਂ ਸਬਜ਼ੀ ਹੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਅਸੀਂ ਜਿੰਨੀ ਮਰਜ਼ੀ ਰੋਟੀਆਂ, ਵੱਡੀ ਕਟੋਰੀ ਜਾਂ ਡੋਂਗਾ ਦਾਲ ਇਕ ਸਬਜ਼ੀ, ਦਹੀ, ਸਲਾਦ ਅਤੇ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਾਂ। ਦਾਦਾ ਦਾਦੀ ਕੋਲ ਇਕ-ਇਕ ਰਜਾਈ ਸਰਦੀਆਂ ਲਈ ਹੈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੰਬਲ ਫਟੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਗਰਮੀਆਂ ਵਿਚ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਇਕ ਪੱਖਾ ਹੀ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਲਾਈਟ ਲੱਗੀ ਹੈ। ਪਾਪਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬੁੱਢਿਆਂ ਨੂੰ ਏ.ਸੀ. ਤੇ ਵੱਧ ਲਾਈਟ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਪਾਪਾ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਮੰਮੀ-ਪਾਪਾ ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਦਾਦਾ ਦਾਦੀ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਦਿੰਦੇ ਕਿ ਉਹ ਗੰਦੇ ਹਨ, ਬਿਮਾਰ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਸਾਨੂੰ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗੀ। ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉੱਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ ਪਰ ਦਿਲ ਬਹੁਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਘਰ ਇਕੱਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਦਾਦਾ ਦਾਦੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਜੱਫ਼ੀ ਪਾ ਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਬੱਚਾ ਵੀ ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਬੋਲਿਆ-
ਮੇਰੇ ਮੰਮੀ ਪਾਪਾ ਹਰੇਕ ਐਤਵਾਰ ਧਾਰਮਿਕ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਘਰ ਅੰਦਰ ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਾਮ ਪੂਜਾ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੋਬਾਈਲ 'ਤੇ ਭਜਨ ਵੀ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨੌਕਰਾਣੀ ਨੂੰ ਮਿਠਾਈ ਅਤੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੰਗਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਦਾਦਾ ਦਾਦੀ ਜੀ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿਨ ਜਾਂ ਸ਼ਾਦੀ ਦਾ ਦਿਨ ਕਦੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੰਮੀ ਜਾਂ ਪਾਪਾ ਅੰਬ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕਮਰਾ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਖਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਮੰਮੀ ਪਾਪਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪੇਪਰ 'ਤੇ ਦਸਤਖ਼ਤ ਕਰਨ ਲਈ ਜ਼ੋਰ ਪਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਕਿ ਮੰਮੀ-ਪਾਪਾ, ਦਾਦਾ ਦਾਦੀ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਭੈਣ ਭਰਾ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਸਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਪਰ ਬੇਹੱਦ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਕਾਸ਼ ਕੋਈ ਕਾਨੂੰਨ, ਨਿਯਮ ਜਾਂ ਧਾਰਮਿਕ ਸੰਤ ਸਾਡੇ ਮੰਮੀ-ਪਾਪਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਵੇ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਦਾਦਾ ਦਾਦੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੈਦ ਤੋਂ ਛੁਡਾਵੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਬੱਚਾ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸਕੂਲ ਨੇ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਭੇਜੀ ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਪੁਲਿਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਗਈ ਤਾਂ ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੇ ਦਾਦਾ ਦਾਦੀ ਨੇ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਖ਼ੁਸ਼ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੇਟੇ ਤੇ ਨੂੰਹ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਕੋਈ ਕਾਰਵਾਈ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ।

-ਮੋ: 79738-70400

ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਟੈਟੂ ਖੁਣਵਾਉਣਾ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ

ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਗੱਭਰੂਆਂ ਤੇ ਮੁਟਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੌਕ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਅਵੱਲੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਗੱਭਰੂਆਂ ਦਾ ਪੱਟ ਤੇ ਮੋਰਨੀ ਪਵਾਉਣਾ, ਕਿਸੇ ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਨਾਂਅ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਖੁਣਵਾਉਣਾ, ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੰਨ ਖੁਣਵਾਉਣਾ, ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਠੋਡੀ 'ਤੇ ਤਿਲ, ਪੰਜ ਦਾਣਾ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਦਾਣਾ ਖੁਣਵਾਉਣਾ 'ਤੇ ਬਾਕੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰੇ ਦਿਸਣ ਦੀ ਚਾਹਤ ਰਹੀ ਹੈ। ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਇਹ ਸ਼ੌਕ ਅੱਲੜ ਮੁਟਿਆਰਾਂ 'ਤੇ ਗੱਭਰੂਆਂ ਵਿਚ ਆਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਕਈ ਕਬੱਡੀ ਦੇ ਖਿਡਾਰੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਖਿਡਾਰੀ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਅਲੱਗ ਦਿਸਣ ਦੀ ਚਾਹਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਟੈਟੂ ਖੁਣਵਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਡਲਿੰਗ, ਖੇਡਾਂ, ਫੈਸ਼ਨ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਲੜਕੇ-ਲੜਕੀਆਂ ਤੇ ਫ਼ਿਲਮੀ ਜਗਤ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹਸਤੀਆਂ ਟੈਟੂ ਦੇ ਦੀਵਾਨੇ ਹਨ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਦਲਣ ਨਾਲ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਚਾਰ ਚੰਨ ਲਾਉਣ ਲਈ ਟੈਟੂਆਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਬਦਲ ਲਈ ਹੈ। ਟੈਟੂ ਖੋਦਣ ਵਾਲਾ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਇਕੋ ਹੀ ਸੂਈ ਨਾਲ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਟੈਟੂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਟੈਟੂ ਖੁਦਵਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕਈ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜਕੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਟੈਟੂ ਦੀ ਸਿਆਹੀ ਵਿਚ ਪੰਜ ਫੀਸਦੀ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਤੱਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਟੈਟੂ ਦੀ ਜ਼ਹਿਰੀਲੀ ਸਿਆਹੀ ਚਮੜੀ 'ਚੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋ ਕੇ ਤਿਲ ਤੇ ਗੁਰਦੇ ਤੇ ਅਸਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਟੈਟੂ ਖੁਣਵਾਉਣ ਨਾਲ ਹੈਪੇਟਾਈਟਿਸ, ਕੈਂਸਰ, ਏਡਜ਼ ਆਦਿ ਵਰਗੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੱਕ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਟੈਟੂ ਖੁਣਵਾਉਣ ਕਾਰਨ ਐਲਰਜੀ, ਖੂਨਦਾਨ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣਾ, ਐਮ. ਆਰ. ਆਈ. ਕਰਵਾਉਣ ਸਮੇਂ ਟੈਟੂ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ, ਖੂਨ ਦਾ ਪਤਲਾ ਹੋਣਾ ਤੇ ਟੈਟੂ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਮਸਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਟੈਟੂ ਖੁਦਵਾਉਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਣਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਟੈਟੂ ਖੁਣਵਾ ਕੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਆਪ ਸਹੇੜ ਰਹੇ ਹਨ। ਸਮਾਜ ਸੇਵੀ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਚਾਰ ਸਾਧਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਰਗ, ਨੌਜਵਾਨ ਵਰਗ ਨੂੰ ਇਸ ਪ੍ਰਤੀ ਸੁਚੇਤ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਟੈਟੂ ਖੁਦਵਾਉਣ ਕਰਕੇ ਭਿਆਨਕ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਕਈ ਵਿਅਕਤੀ ਟੈਟੂ ਤਾਂ ਖੁਣਵਾ ਲੈਂਦਾ ਹਨ ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਪਛਤਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਬਿਮਾਰੀ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਨੌਕਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਕਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਧੇਰੀ ਉਮਰ ਸਮੇਂ ਏਨ੍ਹਾਂ ਪੱਕੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਲਕਾਉਂਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਇਹ ਟੈਟੂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਿਵਿਆਂ ਤੱਕ ਨਾਲ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

-ਪਿੰਡ ਸੋਹੀਆਂ, ਡਾਕਖਾਨਾ ਚੀਮਾਂ ਖੁੱਡੀ,
ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ।

ਸਰਕਾਰੀ ਦਫ਼ਤਰਾਂ ਦੇ ਬਕਾਇਆ ਬਿਜਲੀ ਬਿੱਲਾਂ ਦਾ ਬੋਝ ਆਮ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਕਿਉਂ?

ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਕਾਂਗਰਸ ਸਰਕਾਰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਖਾਲੀ ਹੋਣ ਦਾ ਢੰਡੋਰਾ ਪਿੱਟਦੀ ਹੋਈ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਸਰਕਾਰੀ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਵਜ਼ੀਰਾਂ, ਵਿਧਾਇਕਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਖਰਚੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ, ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਵਰਗ ਅਤੇ ਪੈਨਸ਼ਨਾਂ ਲੈਂਦੇ ਵਰਗ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਸਰਕਾਰ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਖਾਲੀ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਕੇ ਗੋਂਗਲੂਆਂ ਨਾਲੋਂ ਮਿੱਟੀ ਝਾੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਭਰਨ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਕੰਡੇ ਅਪਨਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਸਰਕਾਰੀ ਅਦਾਰਿਆਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਫ਼ਤਰਾਂ ਵੱਲ ਬਿਜਲੀ ਨਿਗਮ ਦੇ ਬਿੱਲਾਂ ਦੇ ਕਰੋੜਾਂ ਰੁਪਏ ਭੁਗਤਾਨ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਸਰਕਾਰੀ ਨੁਮਾਇੰਦਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮੁਨਾਸਿਬ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦਕਿ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਵਧੇਰੇ ਖ਼ਪਤ ਸਰਕਾਰੀ ਅਦਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਹੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਗਰਮੀ 'ਚ ਹਰੇਕ ਦਫ਼ਤਰ ਅੰਦਰ ਏ.ਸੀ. ਚੱਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿਚ ਵਧੇਰੇ ਦਫ਼ਤਰ ਗਰਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਉਪਕਰਨਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰਕਾਰੀ ਦਫ਼ਤਰਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਈ ਉੱਚ ਅਧਿਕਾਰੀ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਹਾਇਸ਼ੀ ਥਾਵਾਂ ਦੇ ਬਿੱਲ ਨਹੀਂ ਭਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਆਮ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਲ ਇਕ ਬਿਲ ਵੀ ਬਕਾਇਆ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਝਟ ਪਾਵਰਕੌਮ ਦੇ ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਕੁਨੈਕਸ਼ਨ ਕੱਟਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਾਵਰਕਾਮ ਆਪਣੇ ਆਮਦਨ ਘਟਦੀ ਦੇਖ ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਯੂਨਿਟਾਂ ਦੀਆਂ ਕੀਮਤਾਂ 'ਚ ਵਾਧੇ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿੰਗੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਤਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋਣਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਬਿਜਲੀ ਬਿੱਲਾਂ 'ਚ ਲੱਗਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਟੈਕਸ ਵੀ ਆਮ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਦੇਣੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਦੋਂ ਬੜੀ ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਕ ਗ਼ਰੀਬ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਏਨੇ ਬਿਜਲੀ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਸਾਧਨ ਵੀ ਘਰ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਜਿੰਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਬਿੱਲ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਮਸਲੇ ਅਕਸਰ ਹੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਮਗਰੋਂ ਵਿਭਾਗ ਵਲੋਂ ਦਫ਼ਤਰੀ ਗਲਤੀ ਹੋਣ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣਾ ਪੱਲਾ ਝਾੜ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਬਿੱਲ ਭੁਗਤਾਨ ਵੀ ਕਰਨਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਵਰਕਾਮ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਸਹੀ ਕਰੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸਰਕਾਰੀ ਅਦਾਰਿਆਂ ਦੇ ਬਿਲਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਆਮ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਨਾ ਪਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਕਰੋੜਾਂ ਰੁਪਏ ਅਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਉਸ ਲਈ ਵਿੱਤ ਵਿਭਾਗ ਅਤੇ ਵਿੱਤ ਮੰਤਰੀ ਸਖ਼ਤੀ ਦਿਖਾਉਣ ਇਕੱਲੀਆਂ ਚਾਹਾਂ ਬੰਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕਦੇ ਖ਼ਜਾਨਾ ਮਾਲਾਮਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।

-ਧਨੌਲਾ, 148105 (ਬਰਨਾਲਾ) ਮੋਬਾਈਲ : 97810-48055

ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਭੱਜ ਕੇ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਉੱਚਿਤ?

ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਕਿਧਰੇ ਨਾ ਕਿਧਰੇ ਖ਼ਬਰ ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਮਿਲ ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਫਲਾਣੀ ਥਾਂ ਜਾਂ ਫਲਾਣੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਕੁੜੀ ਤੇ ਮੁੰਡਾ ਘਰੋਂ ਭੱਜ ਗਏ ਹਨ। ਫਿਰ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਇਹ ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਰਟ ਮੈਰਿਜ ਕਰਵਾ ਲਈ ਹੈ ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੁਲਿਸ ਪ੍ਰੋਟੈਕਸ਼ਨ ਲਈ ਹੈ। ਬੇਸ਼ੱਕ ਕਾਨੂੰਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਡਾ: ਅੰਬੇਡਕਰ ਨੇ ਅੰਤਰ-ਜਾਤੀ ਵਿਆਹ ਕਰਾਉਣ ਦੀਆਂ ਦਲੀਲਾਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜੋ ਮੈਂ ਗੱਲ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਕ 18-20 ਸਾਲ ਦੇ ਮੁੰਡੇ-ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਏਨਾ ਗਿਆਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ ਕਰਨਗੇ ਉਹ ਗ਼ਲਤ ਕਰਨਗੇ ਜੋ ਅਸੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਪੜ੍ਹਾਇਆ-ਲਿਖਾਇਆ, ਸਾਰਾ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਕੀਤਾ, ਕੀ ਉਹ ਬੱਚੇ ਵਾਸਤੇ ਵਰ ਤੇ ਘਰ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਭਾਲ ਕਰ ਸਕਣਗੇ। ਅੱਜ ਮਾਪੇ ਇਸ ਦੁਚਿਤੀ ਵਿਚ ਫਸੇ ਆਮ ਵੇਖੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਬੜੇ ਲਾਡਾਂ-ਪਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਧੀ-ਪੁੱਤ ਜਦੋਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਨੱਕ ਵੱਢ ਕੇ ਘਰੋਂ ਭੱਜ ਕੇ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਣ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਕਤ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਸੇ ਨੇ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ ਹੋਣਾ। ਅਗਰ ਕੋਈ ਮੁੰਡਾ ਕਮਾਊ ਲਗਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਮੈਨੂੰ ਰੋਟੀ ਖਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਫਿਰ ਵੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਅਜੇ 10-12 ਜਮਾਤਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਉਹ ਕੀ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਬੋਝ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਕਿਵੇਂ ਚੁੱਕ ਸਕੇਗਾ, ਕਦੀ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਿਸਾਲਾਂ ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਸੱਜੇ-ਖੱਬੇ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੁੰਦੇ ਹੋ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਲੈਣ ਵਾਲੇ। ਆਪਾਂ ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜਲਦੀ ਵਿਚ ਲਏ ਫ਼ੈਸਲੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਘਾਤਕ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਕਿ ਨਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਗਦਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪੱਛਮੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਭਾਰੂ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ ਤੇ ਗੱਲ ਤਲਾਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੁੰਡਾ ਤਾਂ ਅਜੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਕੁੜੀ ਵਾਸਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਘਰ ਵਿਚ ਆਉਣਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਕਈ ਕੁੜੀਆਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਉਣ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਕਈ ਹੋਰ ਰਾਹ ਅਪਣਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਮਸਲਾ ਬੜਾ ਗੰਭੀਰ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਹੱਲ ਲੱਭਣਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੰਨੇ ਕੁ ਮੁੰਡੇ-ਕੁੜੀਆਂ ਇਸ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਤੇ ਅਜੇ ਹੋਰ ਹੁੰਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਗਰ ਬੱਚੇ ਆਪਣਿਆਂ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦੇਣ ਕਿ ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਜਾਂ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਕਰਵਾਉਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਮਾਪੇ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਜਾਣਤੇ ਦੋਵਾਂ ਧਿਰਾਂ ਵਿਚ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰੋਂ ਭੱਜ ਕੇ ਹੀ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਣ ਨਾਲ ਮਾਪੇ ਵੀ ਸਹਿਮਤ ਹੋਣਗੇ। ਪੜ੍ਹਨਾ-ਲਿਖਣਾ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਿਖਾਉਦਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਿਆਣੇ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ ਤੇ ਮਾਪੇ ਬੇਵਕੂਫ਼ ਹੋ ਗਏ ਨੇ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂਮੰਨਣੀ। ਸਗੋਂ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਤੇ ਗੱਲ ਮੰਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਗਰ ਅਸੀਂ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਗ਼ੌਰ ਨਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿਚ ਹੋਰ ਵੀ ਨਤੀਜੇ ਗੰਭੀਰ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

-ਮਮਦੋਟ (ਫਿਰੋਜ਼ਪੁਰ) ਮੋਬਾ: 7589155501

ਬਾਲ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਦਾ ਇਕ ਹੋਰ ਰੂਪ-ਮੈਰਿਜ ਪੈਲੇਸਾਂ 'ਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਕੂਲੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ

ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਸਕੂਲਾਂ ਦਾ ਵਿੱਦਿਅਕ ਮਿਆਰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਲਿਖਤੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਤਕਨੀਕੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵੱਲ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਅਨੇਕਾਂ ਅਜਿਹੇ ਵਿੱਦਿਅਕ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟ ਚਲਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਚੰਗਾ ਭਵਿੱਖ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਰਕਾਰੀ ਅਤੇ ਅਰਧ-ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲਾਂ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਰੁਝਾਨ ਲਗਾਤਾਰ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਪੇ ਆਪਣੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋੜਵੰਦ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗ ਲਈ ਸਮਾਜ ਸੇਵੀ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਅ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਰ ਪੂੰਜੀ ਕਮਾਉਣ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਦਿਹਾੜੀਆਂ ਕਰਨ ਵਿਚ ਜੁਟੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਮੈਰਿਜ ਪੈਲੇਸਾਂ ਵਿਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਕੂਲੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਸਮਾਜ ਲਈ ਵੱਡੀ ਚੁਣੌਤੀ ਬਣਨ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਮੈਰਿਜ ਪੈਲੇਸਾਂ ਵਿਚ ਸਮਾਗਮਾਂ ਮੌਕੇ ਕੁੱਕ ਜਾਂ ਕੈਟਰਟਰ ਅਜਿਹੇ ਵੇਟਰਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਘੱਟ ਮਿਹਨਤਾਨਾ ਲੈਣ। ਇਸ ਮਨੋਰਥ ਅਧੀਨ ਉਹ ਸਕੂਲੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਡਰੈਸ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਡਰੈਸ ਪਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਵਰਤਾਉਣ ਵਾਲੇ ਖਾਧ ਪਦਾਰਥ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਸ਼ਰਾਬ ਅਤੇ ਮੀਟ ਵਰਤਾਉਣ 'ਤੇ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕੰਮ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਮਾਨਸਿਕ ਸੰਕਟ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਅਕਸਰ ਨਸ਼ੇ ਤੇ ਆਚਰਣਹੀਣਤਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੇ ਆਰਕੈਸਟਰਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਬਣਾਉਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਕਸਰ ਚਰਚਾ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਲ ਦੇ ਨਵੰਬਰ ਤੇ ਦਸੰਬਰ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਵਿਆਹ ਸਮਾਗਮ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਉੱਪਰ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਵੀ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਅਜਿਹੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿਚੋਂ ਪਛੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਇਹ ਤੱਥ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਰਕਾਰੀ ਅਤੇ ਅਰਧ-ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲਾਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੀ ਵੇਟਰਾਂ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਧਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਨਜਿੱਠਣ ਲਈ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮੈਰਿਜ ਪੈਲੇਸਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਗਮਾਂ ਦੌਰਾਨ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਕੂਲੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਰਹੇ ਬੱਚਿਆਂ ਉੱਪਰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰੋਕ ਲਗਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

-ਕੰਪਿਊਟਰ ਅਧਿਆਪਕ, ਮਾਲਵਾ ਖ਼ਾਲਸਾ ਸੀਨੀਅਰ ਸੈਕੰਡਰੀ ਸਕੂਲ,
ਧੂਰੀ (ਸੰਗਰੂਰ) ਮੋਬ: 84271-05765

ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਮੰਜ਼ਿਲ

ਦੋਸਤੋ! ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਹਰ ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਕੁਝ ਸੁਪਨੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ, ਅਮੀਰ ਅਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੁਪਨੇ ਸਜਾਉਣਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਹਕੀਕਤ ਵਿਚ ਬਦਲਣਾ। ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਜਾਂ ਮੰਜ਼ਿਲ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਸਰ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਅਜੋਕੇ ਦੌਰ ਵਿਚ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਭੱਜ-ਦੌੜ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਉੱਪਰ ਸਿਲੇਬਸ ਦੇ ਬੋਝ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਮਾਗੀ ਥਕਾਵਟ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਜਜ਼ਬਾ ਵੀ ਘਟਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀਆਂ ਦਾ ਮਤ ਸੀ ਕਿ 'ਮਿਹਨਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਿਹਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ' ਪ੍ਰਤੀ ਅਜੋਕੇ ਦੌਰ ਵਿਚ ਜਿਥੇ ਲੋਕ ਖੁਦ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕਰਨ ਦੇ ਕਾਬਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਮਿਹਨਤਕਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਕੰਡੇ ਬੀਜਣ ਦਾ ਕੰਮ ਬਾਖੂਬੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਅਜਿਹੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਜੋ ਹੱਥੀਂ ਕਿਰਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮੱਥਾ ਸੰਵਾਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਸੇ ਹੀ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਕੁਝ ਛੋਟੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਸੁਣੇ ਗਏ ਹਨ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ-ਪਰਸੋਂ ਤਾਂ ਇਹ ਭੁੱਖਾ ਮਰਦਾ ਸੀ ਅੱਜ ਦੇਖੋ ਕਿਵੇਂ ਐਨਾ ਕੁਝ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਈਰਖਾਲੂ ਸੁਭਾਅ ਦੇ ਲੋਕ ਹਰ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਪਰ 'ਹਾਂਡੀ ਉਬਲੇਗੀ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕੰਢੇ ਸਾੜੇਗੀ' ਅਖੌਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਫਾਲਤੂ ਗੱਲਾਂ ਜਾਂ ਮਿਹਣਿਆਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸਗੋਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਮਸਤ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪਣੀ ਚਾਲੇ ਚੱਲਦੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਕੋਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਹਰ ਬੰਦਾ ਹਰ ਪਹਿਲੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਵਿਚ ਹੀ ਸਫ਼ਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਅਸਫ਼ਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਫਿਰ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਸਫ਼ਲ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜੋ ਲਿਖਿਆ ਵਿਚ ਨਸੀਬਾਂ ਦੇ
ਉਹ ਦੇਰ ਸਵੇਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ,
ਜੇ ਰਹਿਮਤ ਹੋਵੇ ਉਸ ਮਾਲਕ ਦੀ
ਫੁੱਲ ਪੱਥਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਖਿੜ ਜਾਂਦਾ।'
-ਸਾਇੰਸ ਮਿਸਟ੍ਰੈਸ, ਸਰਕਾਰੀ ਸੀਨੀਅਰ ਸੈਕੰਡਰੀ ਸਕੂਲ, ਲੋਹੁਕਾ, (ਤਰਨ ਤਾਰਨ)।

ਆਓ, ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕਰੀਏ ਮੋਬਾਈਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ

ਇਕ ਕਹਾਵਤ ਹੈ ਕਿ 'ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਅਤਿ ਮਾੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ' ਜੋ ਕਿ ਅਜੋਕੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਮੋਬਾਈਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਕਸਰ ਵੇਖਣ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਮੋਬਾਈਲ ਉਤੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ, ਚੈਟਿੰਗ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਗੇਮਾਂ ਖੇਡਦੇ ਲੰਮਾਂ ਸਮਾਂ ਬਤੀਤ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਿਗਿਆਨੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੋਬਾਈਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦੇ ਮਾੜੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਮੋਬਾਈਲ ਦੀ ਸੀਮਿਤ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਇਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਆਓ ਮੋਬਾਈਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸੀਮਤ ਅਤੇ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕੁਝ ਨੁਕਤਿਆਂ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰੀਏ।
* ਮੋਬਾਈਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੇਵਲ ਜ਼ਰੂਰੀ ਗੱਲਬਾਤ ਜਾਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੁਨੇਹੇ ਭੇਜਣ ਵਾਸਤੇ ਹੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਫਾਲਤੂ ਸੁਨੇਹੇ ਭੇਜਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
* ਸਵੇਰੇ-ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਗੈਰ-ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਜਾਵੇ। * ਗੱਡੀ ਚਲਾਉਂਦਿਆਂ ਮੋਬਾਈਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਹੀ ਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।
* ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿਨ- ਤਿਉਹਾਰ ਜਾਂ ਜਨਮ ਦਿਨ ਦੀ ਵਧਾਈ ਦੇਣਾ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਪਰਿਵਾਰਿਕ ਜਾਂ ਸਮਾਜਿਕ ਸਮਾਗਮ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਮੋਬਾਈਲ ਉੱਤੇ ਹੀ ਦੇ ਕੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਬੱਚਤ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
* ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਪੜ੍ਹਨ ਸਮੇਂ ਮੋਬਾਈਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।
* ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਬਾਈਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਕਿਸੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਹੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
* ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਬਾਈਲ ਸਕੂਲ ਵਿਚ ਨਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
* ਮਾਪੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਮੋਬਾਈਲ ਦੀ ਘੱਟ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਇਕ ਚੰਗੀ ਉਦਾਹਰਨ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ।
* ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਬਾਈਲ ਇਕ ਖਿਡੌਣੇ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
* ਘਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹੀ ਜੀਅ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਮੋਬਾਈਲ ਵਰਤਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਇਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਅਤੇ ਘਰ ਦੀ ਕੋਈ ਉਸਾਰੂ ਗੱਲਬਾਤ ਸਾਂਝੀ ਕਰਨ।
* ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰਵਾਇਤੀ ਅਤੇ ਉਸਾਰੂ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਸੋ, ਉਕਤ ਕੁਝ ਨੁਕਤਿਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖ ਕੇ ਮੋਬਾਈਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਤੋਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਆਰ ਸਕਦੇ।

-ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਲੈਕਚਰਾਰ, ਚੰਦਰ ਨਗਰ, ਬਟਾਲਾ।
ਮੋਬਾਈਲ : 62842-20595.

ਦੇਸ਼ ਵਿਚ 2019 ਦੌਰਾਨ ਕਿੰਨੀਆਂ ਕੁ ਮਹਿਫ਼ੂਜ਼ ਰਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ?

ਸਾਡੇ ਮੁਲਕ 'ਚ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਤਰੱਕੀ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਲਗਾਤਾਰ ਖੋਖਲੇ ਸਾਬਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। 'ਬੇਟੀ ਪੜ੍ਹਾਓ ਬੇਟੀ ਬਚਾਓ' ਦੇ ਨਾਅਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ 'ਚ ਬੇਟੀ ਸਹਿਮ ਭਰਪੂਰ ਜੀਵਨ ਜਿਉਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੈ। ਔਰਤ ਘਰ 'ਚ ਅਤੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਜਬਰ ਜਨਾਹ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾਜਨਕ ਮੋੜ 'ਤੇ ਲਿਆ ਖੜ੍ਹੇ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਸੈਲਾਨੀ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਜਬਰ ਜਨਾਹ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਬੱਚੀਆਂ ਅਤੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਹਵਸ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਰਖੀਆਂ ਬਣ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਬੀਤੇ ਵਰ੍ਹੇ ਦੌਰਾਨ ਹੈਦਰਾਬਾਦ 'ਚ ਡਾਕਟਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਜਬਰ ਜਨਾਹ ਉਪਰੰਤ ਜਿਉਂਦਿਆ ਸਾੜ ਕੇ ਮਾਰ ਦੇਣ ਦੀ ਵਾਪਰੀ ਘਟਨਾ ਨੇ ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ 'ਤੇ ਨਾਰੀ ਜਾਤੀ ਨਾਲ ਜ਼ਿਆਦਤੀਆਂ ਦੇ ਲੱਗੇ ਧੱਬੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਗਹਿਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹਵਸ ਪੂਰਤੀ ਉਪਰੰਤ ਜਿਉਂਦੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਵਹਿਸ਼ੀਪੁਣੇ ਦੀ ਅੱਤ ਸੀ। ਬੀਤੇ ਵਰ੍ਹੇ ਦੌਰਾਨ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੰੰਮ-ਧੰਦੇ ਲਈ ਗਈਆਂ ਧੀਆਂ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ 'ਚ ਕਈ ਗੁਣਾ ਇਜ਼ਾਫਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਔਰਤ ਦੀ ਤ੍ਰਾਸਦੀ ਹੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ 'ਚ ਵੀ ਮਹਿਫੂਜ਼ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਬੱਚੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਪਰੀਆਂ ਜਬਰ-ਜਨਾਹ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੇ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਬਦਖੋਈ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ 'ਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਘਰੇਲੂ ਹਿੰਸਾ ਦੇ ਵਰਤਾਰੇ ਕੋਈ ਘੱਟ ਹੌਲਨਾਕ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਘਰੇਲੂ ਹਿੰਸਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ 'ਚ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਰਕ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਹੈ। ਨਸ਼ਈ ਅਤੇ ਮਾੜੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਪਤੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਕੁੱਟਮਾਰ ਦੇ ਕਿੱਸੇ ਅਕਸਰ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਨ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਿਆਦਤੀ ਦੀਆਂ ਵਧਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਪੱਛਮੀ ਮੁਲਕਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਆਪਣੀ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਵਡਿਆਉਣ ਦੇ ਸਾਡੇ ਦਾਅਵਿਆਂ 'ਤੇ ਕਰਾਰੀ ਚਪੇੜ ਹਨ। ਪੱਛਮੀ ਮੁਲਕਾਂ 'ਚ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਜਬਰ ਜਨਾਹ ਦੀ ਦਰ ਸਾਡੇ ਮੁਲਕ ਨਾਲੋਂ ਕਈ ਗੁਣਾ ਘੱਟ ਹੈ ਪਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਧਾਰਮਿਕ ਰਹਿਬਰਾਂ ਵਲੋਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣ ਦੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਦਰਕਿਨਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਰਕ ਬਣਾਉਣ 'ਤੇ ਤੁਲੇ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਔਰਤਾਂ 'ਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਜ਼ੁਲਮਾਂ ਦੀ ਰਾਜਸੀ ਪੁਸ਼ਤਪਨਾਹੀ ਪੀੜਤਾਂ ਦੇ ਇਨਸਾਫ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਮੁੱਖ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਸੈਂਕੜੇ ਕੇਸਾਂ 'ਚ ਪੀੜਤ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਕਿਧਰੇ ਸੁਣਵਾਈ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਇਨਸਾਫ ਤਾਂ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਇਨਸਾਫ ਵਿਵਸਥਾ ਵੀ ਪੀੜਤ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਇਨਸਾਫ ਦੇਣ 'ਚ ਇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸਫਲ ਹੀ ਸਿੱਧ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਆਓ, ਨਵੇਂ ਵਰ੍ਹੇ 'ਚ ਔਰਤ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਾਹੌਲ ਸਿਰਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਘਰ ਅਤੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਬੇਫਿਕਰੀ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਦੇਈਏ। ਔਰਤ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਅੰਬਰ 'ਚ ਉਡਾਣ ਭਰਨ ਦੇਈਏ। ਅਜਿਹਾ ਮਾਹੌਲ ਸਿਰਜੀਏ ਕਿ ਸਾਡੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਝੀ ਆ ਜਾਵੇ। ਕਾਸ਼! ਕਿਸੇ ਜੱਗ ਜਣਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰ 'ਚ ਜਬਰ ਜਨਾਹ ਦਾ ਸੰਤਾਪ ਨਾ ਹੰਢਾਉਣਾ ਪਵੇ। ਕਿਸੇ ਧੀ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਿਆਂ ਨਾ ਸੜਨਾ ਪਵੇ। ਕਿਸੇ ਅਬਲਾ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਮੋਮਬੱਤੀਆਂ ਨਾ ਜਗਾਉਣੀਆਂ ਪੈਣ।

-ਗਲੀ ਨੰਬਰ 1, ਸ਼ਕਤੀ ਨਗਰ, ਬਰਨਾਲਾ। ਮੋਬਾ: 98786-05965

ਨਾਗਰਿਕਤਾ ਰਜਿਸਟਰ ਦੀ ਥਾਂ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਤਿਆਰ ਕਰ ਕੇ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੇਵੇ ਸਰਕਾਰ

ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਇਸ ਵੇਲੇ ਨਾਗਰਿਕਤਾ ਸੋਧ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਿਖਾਵਿਆਂ ਤੇ ਧਰਨਿਆਂ ਦਾ ਦੌਰ ਜਾਰੀ ਹੈ ਤੇ ਕਿਤੇ-ਕਿਤੇ ਹਿੰਸਾ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਨਾਂ ਤੇ ਜਨਤਕ ਸੰਪਤੀ ਦਾ ਭਾਰੀ ਨੁਕਸਾਨ ਵੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸਿਆਸੀ ਪਾਰਟੀਆਂ ਇਸ ਬਰਬਾਦੀ ਲਈ ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਇਲਜ਼ਾਮਤਰਾਸ਼ੀ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਇਸ ਕਾਨੂੰਨ ਬਾਰੇ ਬੈਠ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਲੋੜੀਂਦੀਆਂ ਸੋਧਾਂ ਕਰਨ ਲਈ ਸੱਤਾਧਾਰੀ ਧਿਰ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਧਿਰ 'ਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤਾਰਾ ਬੜੀ ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਦੇਸ਼ 'ਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ 70 ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵੀ ਕੁੱਲੀ, ਗੁੱਲੀ ਤੇ ਜੁੱਲੀ ਦਾ ਸਮੱਸਿਆ ਜਿਉਂ ਦੀ ਤਿਉਂ ਕਾਇਮ ਹੈ। ਵਧਦੀ ਮਹਿੰਗਾਈ ਤੇ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਜਿਊਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਹੈ। ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਵਧਦੇ ਜੁਰਮਾਂ ਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਔਰਤਾਂ ਸਬੰਧੀ ਜੁਰਮਾਂ ਦਾ ਗ੍ਰਾਫ਼ ਬਹਤ ਉੱਚਾ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ ਪਰ ਕਿੰਨੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਸਿਆਸੀ ਆਗੂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਧਾਰਮਿਕ ਮੁੱਦਿਆਂ ਦਾ ਬਖੇੜਾ ਕਰਕੇ ਸਿਆਸੀ ਰੋਟੀਆਂ ਸੇਕਣ 'ਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਐਨ.ਆਰ.ਸੀ. ਦੇ ਹੁਣੇ ਹੀ ਲਾਗੂ ਹੋ ਜਾਣ ਨਾਲ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਭਲਾ ਹੋ ਜਾਏਗਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਮ ਆਦਮੀ ਦੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ। ਇਸ ਮੁੱਦੇ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਠਰ੍ਹੰਮੇ ਤੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਪਿੱਛੋਂ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਕਾਹਲੀ ਵਿਚ ਸਿਆਸੀ ਆਗੂ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਅਰਾਜਕਤਾ ਫ਼ੈਲਾਉਣ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਸਮਾਜਿਕ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਕਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਵਧਦੀ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਅਤੇ ਮੰਦੀ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾ ਆਲਮ ਹੈ ਤੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਜੁਰਮਾਂ ਦੀ ਸੰਖਿਆ ਵਿਚ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਵਾਧਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਐਨ.ਆਰ.ਸੀ. ਅਤੇ ਐਨ.ਆਰ.ਪੀ. ਰਾਹੀਂ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸੂਚੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸੂਚੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲ ਦੇਵੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਦਵਤਾ ਤੇ ਯੋਗਤਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਥਾਂ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਵਿਚ ਕਰੇ। ਦੇਸ਼ ਵਿਚਲੀ ਮਹਿੰਗਾਈ ਨੂੰ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਠੱਲ੍ਹ ਪਾਈ ਜਾਵੇ ਤੇ ਖੇਤੀ ਤੇ ਉਦਯੋਗਿਕ ਸੈਕਟਰ ਨੂੰ ਮੰਦੀ 'ਚੋਂ ਉਭਾਰਨ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੈਕੇਜ ਦੇ ਕੇ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨੂੰ ਗਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਸਿਆਸੀ ਨੇਤਾ ਜੇਕਰ ਜਨਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਭਟਕਾਉਣ ਲਈ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਹੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਇਕ ਹੋਰ ਸਮੱਸਿਆ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਤੀ 'ਤੇ ਚੱਲਣਗੇ ਤਾਂ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਈ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਦੇਸ਼ ਵਿਚਲੇ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦਾ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਣਾ ਜਾਂ ਬੇਕਾਰੀ ਹੱਥੋਂ ਤੰਗ ਆ ਕੇ ਅਪਰਾਧ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵੱਲ ਰੁਖ਼ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਰੁਝਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਠੱਲ੍ਹ ਪਾਉਣ ਲਈ ਸਮੂਹ ਸਿਆਸੀ ਜਮਾਤਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਆੳਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਵਰਤਮਾਨ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਰਹਿਣ ਦੇ ਆਸਾਰ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।

-410, ਚੰਦਰ ਨਗਰ, ਬਟਾਲਾ। ਮੋਬਾ: 97816-46008

ਅਟਲ ਭੂ ਜਲ ਯੋਜਨਾ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਗੰਭੀਰ ਸੰਕਟ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਪੰਜਾਬ

ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਗੁਪਤ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਿੰਦੇ ਸਰੋਤਾਂ ਨਦੀਆਂ-ਨਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਰੋਜਮਰ੍ਹਾ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਲਈ ਵਸੇਬਾ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ-ਕਿਨਾਰਿਆਂ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਗੁਪਤ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦਾ ਭੇਤ ਲੱਗ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਖੂਹ ਤੇ ਹੁਣ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਆਦਿ ਸਾਧਨ ਈਜਾਦ ਕਰ ਕੇ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਇਕ ਖੇਤੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇਸ਼ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਜ਼ਰਖੇਜ਼ ਜ਼ਮੀਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੈਦਾਵਾਰ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਬਾਸ਼ਿੰਦਿਆਂ ਦਾ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ ਵੀ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਮਾਣਿਕ ਮੋਤੀ ਖਿੱਤਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਕ ਉਪਜਾਊ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ। ਇਸ ਖਿੱਤੇ ਵਿਚ ਵਹਿੰਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੰਜ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਸ਼ਾਨਾਮੱਤਾ ਇਤਿਹਾਸ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਧ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਲਈ ਅਨਾਜ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੰਗਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਖਹਿੜਾ ਛੁਡਾਉਣ ਲਈ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਕਈ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਮਾਰੇ ਗਏ। 'ਹਰੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ' ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਤਨੋ-ਮਨੋ ਅਪਨਾਅ ਕੇ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਅੰਨ ਭੰਡਾਰ ਸਿਰਫ ਭਰੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਰਪਲਸ ਵੀ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਸ਼ ਦੀ ਇਸ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਜਿਥੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੀ ਸਿਰਤੋੜ ਮਿਹਨਤ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਭੂ ਜਲ ਦੀ ਇਕ ਵੱਡੀ ਬਲੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਕਣਕ-ਝੋਨੇ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦਾ ਇਹ ਦੈਂਤ ਭੂ-ਜਲ ਨੂੰ ਜਿਥੇ ਡੀਕ ਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਇਸ ਦੇ ਸੜਦੇ ਰਹਿੰਦ-ਖੂੰਹਦ (ਨਾੜ-ਪਰਾਲੀ) ਵਾਤਾਵਰਨ ਦਾ ਸੱਤਿਆਨਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਜਿਥੇ ਕੁਝ ਫ਼ਸਲਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਖੌਅ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਸਾਡੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਹੋਰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ/ਦੁਰਗਤੀ ਨਾਲ ਉਜੜ ਰਹੇ ਜਲ ਭੰਡਾਰ ਪ੍ਰਤੀ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਬਿਰਤੀ ਆਦਿ ਜਲ ਸੰਕਟ ਲਈ ਇਕ ਵੱਡਾ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਤੱਤ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ ਤਾਂ ਉਹ ਦਿਨ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ ਜਦ ਇਹ ਖਿੱਤਾ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਸੱਖਣਾ ਹੋ ਕੇ ਰੇਗਿਸਤਾਨ ਵਿਚ ਬਦਲ ਜਾਏਗਾ। ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾਅ 'ਤੇ ਲਾ ਕੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਅੰਨ ਭੰਡਾਰ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਇਹ ਮਾਣਿਕ ਮੋਤੀ ਖਿੱਤਾ (ਪੰਜਾਬ) ਅੱਜ ਭੂ ਜਲ ਦੇ ਘੋਰ ਸੰਕਟ 'ਚ ਘਿਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਜਾਣੀ ਇਸ ਦਾ ਇਕ ਵੱਡਾ ਭਾਗ 'ਡਾਰਕ ਜ਼ੋਨ' ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ ਤਾਂ ਦੇਸ਼ ਨੇ ਹੀ ਇਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਫੜਨੀ ਹੈ। ਖਾਸ ਸਹੂਲਤਾਂ ਦੇ ਕੇ ਜ਼ਰਖੇਜ ਜ਼ਮੀਨ ਉਪਜਾਊ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਭੂ ਜਲ ਬਚਾਉਣਾ ਹੈ। ਪਰ ਦੁਖਦ ਗੱਲ ਇਹ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਖਾਸ ਸਹੂਲਤਾਂ ਦੇਣ ਦੀ ਥਾਂ ਦੇਸ਼ ਕੁਝ ਦੇ ਖਿੱਤਿਆਂ ਵਿਚ ਲਾਗੂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਅਟਲ ਭੂ ਜਲ ਯੋਜਨਾ 'ਚੋਂ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਅਟੁੱਟ ਅੰਗ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਮਝ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਸਭ ਸਿਆਸੀ ਪਾਰਟੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿਆਸਤ ਤੋਂ ਉਪਰ ਉਠ ਕੇ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਅਟਲ ਭੂ ਜਲ ਯੋਜਨਾ ਤੋਂ ਛੇਕਣ 'ਤੇ ਹਾਅ ਨਾਅਰਾ ਮਾਰਦਿਆਂ ਅਜਿਹੇ ਸੁਹਿਰਦ ਯਤਨ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਦੇਸ਼ ਭਾਰਤ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਾ ਹਰਿਆ-ਭਰਿਆ ਇਹ ਮਾਣਿਕ ਮੋਤੀ ਖਿੱਤਾ ਪੰਜਾਬ ਵੀ ਉਕਤ ਯੋਜਨਾ ਦੇ ਲਾਭ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ ਰੇਗਸਿਤਾਨ 'ਚ ਬਦਲਣ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਹਰੀ-ਭਰੀ ਹਰਿਆਵਲ ਕਾਇਮ ਰੱਖ ਸਕੇ।

-ਪਿੰਡ ਛੋਟਾ ਰਈਆ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ-143112. ਮੋਬਾ: 62845-75581

ਬੀਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਬਣੇ ਨਾਨਕੇ ਮੇਲ ਦੇ ਹਾਸੇ-ਠੱਠੇ

ਵਿਆਹ ਲੜਕੇ ਜਾਂ ਲੜਕੀ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਬੇਹੱਦ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਾਲਾ ਦਿਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਜੇਕਰ ਗੱਲ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਜਿਸ ਘਰ ਵਿਚ ਵਿਆਹ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਘਰ ਵਿਚ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਕਈ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਇਆ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਵਿਆਹ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਲੀੜਾ-ਕੱਪੜਾ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੱਚੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਉੱਪਰ ਤਰ੍ਹਾਂ-ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੁੱਗੀਆਂ, ਮੋਰ, ਗਟਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕੱਚੇ ਵਿਹੜਿਆਂ ਵਿਚ ਗੋਹਾ-ਮਿੱਟੀ ਫੇਰ ਕੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੇ ਸਵਾਗਤ ਲਈ ਖੂਬ ਸ਼ਿੰਗਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਵਿਆਹ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਣ ਆਏ ਅਨੇਕਾਂ ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਨਾਨਕੇ ਮੇਲ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਥਾਂ ਹੋਇਆ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਘਰ ਨਾਨਕੇ ਮੇਲ ਦੀ ਆਮਦ 'ਤੇ ਜਿਥੇ ਲਾਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਵਾਗਤ ਵਜੋਂ ਬੂਹੇ ਵਿਚ ਤੇਲ ਚੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਲੜਕੇ-ਲੜਕੀ ਦੀ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਸੌ-ਸੌ ਸ਼ਗਨ ਮਨਾ ਕੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮੇਲ ਦਾ ਲੱਡੂਆਂ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਮਿੱਠਾ ਕਰਵਾ ਕੇ ਬੂਹੇ ਦੀ ਦਹਿਲੀਜ਼ ਤੋਂ ਅੰਦਰ ਲੰਘਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਾਨਕੇ ਮੇਲ ਦੇ ਠਹਿਰਨ ਲਈ ਵੱਖਰੇ ਕਮਰਿਆਂ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕੀਤਾ ਜਾਇਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਰਾਤ ਸਮੇਂ ਨਾਨਕੇ ਮੇਲ ਦੁਆਰਾ ਕੱਢੀ ਜਾਂਦੀ ਜਾਗੋ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਖਿੱਚ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਹੋਇਆ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਨਾਨਕੇ ਮੇਲ ਦੀ ਇਸ ਜਾਗੋ ਵਲੋਂ ਹਾਸੇ-ਠੱਠੇ ਵਿਚ ਅਨੇਕਾਂ ਘਰਾਂ ਦੇ ਮੰਜੇ ਅਤੇ ਪਰਨਾਲੇ ਭੰਨਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਸੋਈਆਂ ਵਿਚ ਪਏ ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਨਾਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਂ ਹੋਏ ਇਸ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਨੁਕਸਾਨ 'ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਮੱਥੇ ਵੱਟ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਦੇਰ ਰਾਤ ਤੱਕ ਗਿੱਧੇ ਵਿਚ ਨਾਨਕਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਦਕਿਆਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਾਸੇ-ਠੱਠੇ ਦਾ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਕੋਠਿਆਂ ਦੇ ਬਨੇਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਖੂਬ ਅਨੰਦ ਮਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਜੇਕਰ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਦੇ ਵਿਆਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਅਜੋਕੇ ਵਿਆਹਾਂ ਵਿਚ ਨਾਨਕੇ ਮੇਲ ਦੇ ਇਹ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜ ਬਣਾਉਟੀ ਜਿਹੇ ਅਤੇ ਫੋਟੋਆਂ ਖਿਚਵਾਉਣ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਹੁੰਦੇ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਇਕਹਿਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਹਰੇਕ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕੰਮਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਬੇਹੱਦ ਰੁੱਝਿਆ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਰੁਝੇਵਿਆਂ ਭਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਅੱਜ ਨਾਨਕੇ ਮੇਲ ਦੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਮੈਂਬਰ ਹੀ ਰਾਤ ਸਮੇਂ ਚੱਲਦੇ ਡੀ.ਜੇ. ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਈਟਾਂ ਵਾਲੀ ਜਾਗੋ ਦੀ ਫਾਰਮਿਲਟੀ ਕਰ ਕੇ 2-3 ਘੰਟਿਆਂ ਵਿਚ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਿੱਧੇ ਪੈਲੇਸ ਵਿਚ ਆਉਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਕੇ ਰਾਤ ਸਮੇਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿਚ ਅਲੋਪ ਹੋ ਰਹੇ ਨਾਨਕੇ ਮੇਲ ਦੇ ਹਾਸੇ-ਠੱਠਿਆਂ ਲਈ ਜਿਥੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਘਾਟ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਥੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ ਖ਼ਤਮ ਹੁੰਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਵੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੈ। ਸੋ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਣ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਝੋਰੇ, ਟੈਨਸ਼ਨਾਂ ਭੁਲਾ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਾਸੇ-ਠੱਠਿਆਂ ਦੇ 2-3 ਘੰਟਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਾਣ ਕੇ ਯਾਦਗਾਰੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਹਰ ਸੰਭਵ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਮਨਾਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਹੋਰ ਦੁੱਗਣਾ-ਤਿੱਗਣਾ ਵਾਧਾ ਹੋ ਸਕੇ।

-ਪਿੰਡ ਤੇ ਡਾਕ: ਚੜਿੱਕ (ਮੋਗਾ)। ਮੋਬਾ: 94654-11585

ਹਾਦਸਿਆਂ ਨੂੰ ਠੱਲ੍ਹ ਪਾ ਰਹੇ ਨੇ ਮੋੜਾਂ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਟ੍ਰੈਫਿਕ ਸ਼ੀਸ਼ੇ

ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸੁਖਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਆਵਾਜਾਈ ਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਵਿਚ ਭਾਰੀ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹੀ ਵਾਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਸੀ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਦਿਲ-ਕੰਬਾਊ ਹਾਦਸੇ ਵਾਪਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਣਗਿਣਤ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਨਾਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਲੋਕ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਹਰ ਕੋਈ ਕਾਹਲ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਾਹਲ ਮੋੜਾਂ ਉੱਪਰ ਵੀ ਵਾਹਨਾਂ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿੰਦੀ। ਮੋੜ ਤੋਂ ਦੂਸਰੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆ ਰਹੇ ਵਾਹਨ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ ਵਾਹਨ ਹਾਦਸੇ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿਚ ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਝੱਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੂਸਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬਿਪਤਾ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਜਿਹੇ ਹਾਦਸੇ ਆਮ ਹੀ ਪਿੰਡਾਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਮੋੜਾਂ ਉੱਪਰ ਵਾਪਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੋਪਹੀਆ ਵਾਹਨਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਅਕਸਰ ਪੜ੍ਹਦੇ-ਸੁਣਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਮੋੜਾਂ ਉੱਪਰ ਹਾਦਸਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਟ੍ਰੈਫਿਕ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਲਗਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਇਕ ਸ਼ਲਾਘਾਯੋਗ ਉਪਰਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਵਿਚਾਰਨਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹੀ ਪੱਲਿਓਂ ਪੈਸੇ ਖ਼ਰਚ ਕੇ ਲਗਵਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਦੇਖਾ-ਦੇਖੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਤੇ ਕੂਹਣੀ ਮੋੜਾਂ ਉੱਪਰ ਇਹ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਲਗਾਏ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਟ੍ਰੈਫਿਕ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਲਵਾਉਣ ਸਮੇਂ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਰਥਿਕਤਾ ਬਣੀ ਰਹੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਟ੍ਰੈਫਿਕ ਸ਼ੀਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਕਾਰ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ। ਜੇਕਰ ਦੋ ਮੋੜ ਪੈਂਦੇ ਹੋਣ ਤਾਂ ਇਕ ਦੀ ਬਜਾਏ ਦੋ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਲਗਾਉਣਾ ਬਿਹਤਰ ਹੈ। ਧੁੱਪ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਾਅ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਅਜਿਹੀ ਢੁਕਵੀਂ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਲਗਾਏ ਜਾਣ ਕਿ ਦੂਸਰੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਵਾਹਨ ਸਾਫ ਤੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ ਤੇ ਰਸਤਾ ਵੀ ਤੰਗ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ੀਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜੇ ਉੱਤਮ ਕਵਾਲਿਟੀ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਲਈ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਅਨਸਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਾਅ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਬਿਨਾਂ ਸ਼ੱਕ, ਅਜਿਹੇ ਉਪਰਾਲੇ ਸ਼ਲਾਘਾਯੋਗ ਹਨ, ਪ੍ਰਸੰਸਾਮਈ ਹਨ। ਅੱਜ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲੋੜ ਵੀ ਇਹੋ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਕਿ ਹਾਦਸਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਨਾ ਪਵੇ, ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਨਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੱਧਰ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਲਗਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ।

-ਪਿੰਡ ਤੇ ਡਾਕ: ਸ਼ਹਿਬਾਜ਼ਪੁਰਾ, ਨੇੜੇ ਰਾਏਕੋਟ (ਲੁਧਿਆਣਾ)। ਮੋਬਾ: 94630-90470
rairanjit80@gmail.com

ਬੰਦ ਕਮਰੇ ਅੰਦਰ ਭੱਠੀ (ਅੰਗੀਠੀ) ਬਾਲਣ ਤੋਂ ਕਰੋ ਪ੍ਰਹੇਜ਼

ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਹੱਡ-ਚੀਰਵੀਂ ਠੰਢ ਪੈ ਰਹੀ ਹੈ। ਪਾਰਾ ਬਹੁਤ ਹੇਠਾਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਠੰਢ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਕਈ ਉਪਰਾਲੇ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਮੀਰ ਲੋਕ ਤਾਂ ਬਿਜਲੀ ਉਪਕਰਨ ਵਰਤ ਰਹੇ ਹਨ ਪਰ ਗ਼ਰੀਬ ਲੋਕ ਬਾਲਣ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਤ ਵੇਲੇ ਕਮਰੇ ਅੰਦਰ ਅੰਗੀਠੀ ਬਾਲੀ ਸੀ। ਅਸਲ ਵਿਚ ਜਦ ਅੰਗੀਠੀ ਬਾਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਧੂੰਏਂ ਵਿਚ ਕਾਰਬਨ-ਮੋਨੋਆਕਸਾਈਡ ਜ਼ਹਿਰੀਲੀ ਗੈਸ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜ਼ਹਿਰੀਲੀ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਇਹ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਉਂਜ ਇਸ ਗੈਸ ਦਾ ਬਹੁਤਾ ਮਾੜਾ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਪਰ ਜੇਕਰ ਕਮਰਾ ਬੰਦ ਹੋਵੇ ਭਾਵ ਤਾਜ਼ਾ ਹਵਾ ਦਾ ਨਿਕਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਜਾਨਲੇਵਾ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਇਹ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਸਾਹ ਘੁੱਟਣ ਲਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਅਕਤੀ ਉੱਠ ਕੇ ਬਚਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਅਨੇਕਾਂ ਹੀ ਹਾਦਸੇ ਵਾਪਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਅਜਿਹੇ ਹਾਦਸਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਕਿ ਬੰਦ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਅੰਗੀਠੀ ਨਾ ਬਾਲੀ ਜਾਵੇ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਮਜਬੂਰੀ ਵੱਸ ਬਾਲਣੀ ਵੀ ਪੈ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਜਾਂ ਰੌਸ਼ਨਦਾਨ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਰੱਖੇ ਜਾਣ ਤਾਂ ਕਿ ਹਵਾ ਆ-ਜਾ ਸਕੇ। ਅਜਿਹਾ ਕਰ ਕੇ ਹੀ ਅਸੀਂ ਹਾਦਸਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਅ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਘਰ-ਘਰ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਅਤਿ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।

-ਸ: ਸੀ: ਸੈ: ਸਕੂਲ, ਗੱਟੀ ਰਾਜ਼ੋ ਕੇ। ਮੋਬਾ: 99143-80202

ਜਾਨ ਦਾ ਖੌਅ ਬਣ ਰਿਹਾ 'ਸੈਲਫੀ ਕਰੇਜ਼'

ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਸਮਾਰਟ ਫੋਨ ਦਾ ਜ਼ਮਾਨਾ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਹੀ ਮੋਬਾਈਲ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਦੀ ਫੋਟੋ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿ 'ਸੈਲਫੀ' ਦਾ ਨਾਂਅ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਅੱਜ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸਭ ਉਮਰ ਵਰਗ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਕਰੇਜ਼ ਨੇ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਚਪੇਟ ਵਿਚ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅਕਸਰ ਲੋਕ ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਪੋਜ਼ ਬਣਾ ਕੇ ਖਿੱਚੀ ਗਈ ਸੈਲਫੀ ਆਪਣੇ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਅਕਾਊਂਟ 'ਤੇ ਅੱਪਲੋਡ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਰੁਝਾਨ ਜਿੱਥੇ ਸਾਡੀ ਨਿੱਜਤਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਸਾਡੀ ਜਾਨ ਦਾ ਖੌਅ ਵੀ ਬਣ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਸੈਲਫੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਕਈ ਲੋਕ ਖ਼ਤਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਪਰ ਕਲਾਬਾਜ਼ੀਆਂ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸੈਲਫੀ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ 'ਤੇ ਹੀ ਭਾਰੂ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ ਹੀ ਫ਼ਿਰੋਜ਼ਪੁਰ ਦੀ ਕੈਨੇਡਾ ਪੜ੍ਹਨ ਗਈ ਲੜਕੀ ਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਖਲੋ ਕੇ ਸੈਲਫੀ ਲੈਂਦਿਆਂ ਡੁੱਬਣ ਕਾਰਨ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮੀਡੀਆ ਵਿਚ ਆਈ ਹੈ। ਦੋ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿਮਾਚਲ ਵਿਚ ਵੀ ਕਿਸੇ ਕਾਲਜ ਦੇ ਟੂਰ 'ਤੇ ਆਏ ਨੌਜਵਾਨ ਦਰਿਆ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੈਲਫੀ ਲੈਂਦਿਆਂ ਅਚਾਨਕ ਆਏ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਅ ਵਿਚ ਸਦਾ ਲਈ ਰੁੜ੍ਹ ਗਏ ਸਨ। ਚਲਦੀ ਰੇਲ ਗੱਡੀ ਵਿਚ, ਚਲਦੀਆਂ ਕਾਰਾਂ, ਮੋਟਰਸਾਈਕਲਾਂ ਆਦਿ ਉੱਪਰ ਸੈਲਫੀ ਖਿੱਚਣ ਦਾ ਕਰੇਜ਼ ਲੋਕਾਂ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚੜ੍ਹ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੈਲਫੀ ਲੈਂਦੇ ਆਪ ਤਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹੀ ਹਨ, ਬਲਕਿ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਰੁਝਾਨ ਮਾਨਸਿਕ ਰੋਗ ਬਣਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਰੀਸੋ-ਰੀਸ ਇਸ ਦਾ ਦਾਇਰਾ ਵਧਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਧਾਰਮਿਕ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਜਾਈਏ ਤਾਂ ਲੋਕ ਸਾਰੀ ਮਰਿਆਦਾ ਭੁੱਲ ਕੇ ਸੈਲਫੀ ਖਿੱਚਣ ਵੱਲ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਲ ਨੂੰ ਯਾਦਗਾਰ ਬਣਾਉਣਾ ਭਾਵੇਂ ਮਾੜੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਪਰ ਖਾਂਦੇ-ਪੀਂਦੇ, ਉੱਠਦੇ, ਜਾਗਦੇ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਥਾਵਾਂ ਉੱਪਰ ਸੈਲਫੀ ਖਿੱਚਣਾ ਕਤਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਰੁਝਾਨ ਨੂੰ ਸਵੈ ਕਾਬੂ ਪਾ ਕੇ ਹੀ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਇਸ ਕਰੇਜ਼ ਦਾ ਊਠ ਕਿਸ ਕਰਵਟ ਬੈਠੇਗਾ।

-ਆਨੰਦ ਨਗਰ-ਬੀ, ਪਟਿਆਲਾ। ਮੋਬਾ: 98140-71033
rspaheri@gmail.com

ਹੰਕਾਰ ਕਾਰਨ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਮਨੁੱਖ

ਮਨੁੱਖੀ ਬੱਚਾ ਬਚਪਨ ਹੰਢਾਅ ਕੇ ਜਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੜ੍ਹ-ਲਿਖ ਕੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਉੱਪਰ ਮੂੰਹ ਚੁੱਕ ਕੇ ਇਹੀ ਦੁਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, 'ਰੱਬਾ ਮੇਰੀ ਲਾਟਰੀ ਕਢਵਾ ਦੇ ਜਾਂ ਏਦਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਵਾ ਕਿ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਕਰੋੜਪਤੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂ। ਇਕ ਵੱਡਾ-ਉੱਚਾ, ਨਵਾਂ, ਸੋਹਣਾ ਘਰ ਬਣਾ ਕੇ, ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰ ਸਕਾਂ।' ਪੜ੍ਹਿਆ-ਲਿਖਿਆ, ਸੂਝਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੱਬ ਆਪਣੇ ਹਰੇਕ ਜੀਵ ਨੂੰ ਕੁੱਲੀ, ਗੁੱਲੀ ਤੇ ਜੁੱਲੀ ਦਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੇ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭੇਜਦਾ ਹੈ। ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਕੇ, ਕੁਝ ਪੈਸੇ ਜੋੜ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਲਈ ਨਵਾਂ ਮਕਾਨ ਉਸਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਹਉਮੈ ਉਸ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿਚ ਵੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਘਰ ਪਰਿਵਾਰ ਵਸਾ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, 'ਮੇਰਾ ਘਰ, ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ ਇਸ ਦਾ ਮਾਲਕ।' ਬੰਦਾ ਅਭਿਮਾਨੀ ਅਤੇ ਅੰਧ-ਅਗਿਆਨੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਘਰ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੇਦ ਪੁਰਾਣ ਪੋਥੀਆਂ ਦਾ ਨਿਚੋੜ ਹੈ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਇਕ ਸਰਾਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬੰਦਾ ਲੇਖਾ-ਜੋਖਾ ਪੁਰਾਣੇ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਆਉਂਦਾ-ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੱਬ ਦਾ ਭੈਅ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਰਾਹਗੀਰ ਨੂੰ ਤਾਂ ਕੁੱਲੀ ਵੀ ਸਵਰਗ ਜਾਪਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਹ ਆਏ ਜਾਂ ਨਾ ਆਏ, ਕੀ ਭਰੋਸਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ। ਸਿਆਣੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਬੰਦਾ ਤਾਂ ਤੀਲ੍ਹਾ ਵੀ ਦੋਹਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਪਰ ਬੰਦੇ ਦੀ 'ਮੈਂ' ਦੀ ਆਕੜ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੱਜਦੀ। ਬੰਦੇ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਅਕਲ ਦਾ ਹੀ ਭੈੜਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਖਰੇਵੇਂ ਦਾ ਬੀਜ ਖਿਲਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰੇਮ-ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਕਿੱਲੀ 'ਤੇ ਟੰਗਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਵਿਚ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧਤਾ ਦਾ ਜਾਲ ਵਿਛਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਖ਼ੂਨ ਦੇ ਪਿਆਸੇ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਸਬਕ ਸਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਬੰਦਾ ਬੰਦੇ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਦੂਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਹਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਕੀੜੀਆਂ-ਕਾਢਿਆਂ ਤੱਕ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਏਕਾ ਅਤੇ ਸਬਰ ਸੰਤੋਖ ਦਿਨੋ-ਦਿਨ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੀਵ-ਜੰਤੂ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਪਿਆਰ ਵੰਡਦੇ, ਮਿਲ ਕੇ ਮੁਸੀਬਤ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਕ 'ਮੈਂ' ਦਾ ਮਾਰਿਆ ਬੰਦਾ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਕੱਲਿਆਂ ਹੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣਾ ਆਪਣਾ ਵਡੱਪਣ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਭਰਾ, ਭਰਾ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਨੂੰ ਬੋਝ ਸਮਝ ਕੇ ਬਿਰਧ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵੱਲ ਧਕੇਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦੇ ਕਲ-ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਜ ਦੇ ਜਨਮਦੇ ਬੱਚੇ, ਰੱਬ ਹੀ ਜਾਣੇ, ਕਿਹੜੀ ਖੇਡ ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਣਗੇ।

-ਦੂਰਦਰਸ਼ਨ ਇਨਕਲੇਵ, ਜਲੰਧਰ ਸ਼ਹਿਰ। ਮੋਬਾ: 98144-32347





Website & Contents Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust, 2002-2018.
Ajit Newspapers & Broadcasts are Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust.
The Ajit logo is Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust, 1984.
All rights reserved. Copyright materials belonging to the Trust may not in whole or in part be produced, reproduced, published, rebroadcast, modified, translated, converted, performed, adapted,communicated by electromagnetic or optical means or exhibited without the prior written consent of the Trust. Powered by REFLEX